Ik kan niet achter blijven moet menig politici gedacht hebben toen hij/ zij een weblog starte. Ik heb zojuist eens een paar van die weblogs bekeken en ik ben er bijna zeker van dat de meeste hem niet eens zelf schrijven. Maar waarom willen ze dan toch zo graag een weblog hebben? Om er bij te horen, omdat iedereen het doet? Of omdat ze zo beter in contact staan met de burger?

Ik vraag me af of burgers die mooie praatjes willen lezen, of eigenlijk de 'mening' van de politici willen weten over bepaalde onderwerpen. Want daar draait bloggen immers om: lekker je mening geven over van alles en nog wat!

Maarja, in hoeverre kan je zomaar je mening geven als politici zijnde. Het kan natuurlijk veel effect hebben op de burgers. Ze kunnen je er meer door gaan waarderen. Maar het kan ook zijn dat ze je afrekenen op alles wat je zegt. Neem nou een Geert Wilders, de uitspraken die hij doet kunnen veel vijandigheid oproepen. Zou dat de reden zijn dat hij geen mogelijkheid tot reactie heeft opgenomen in zijn weblog? Omdat er anders wel 10 administrators full-time bezig waren om lelijke berichten te verwijderen.

Maar hoe moet het dan eigenlijk wel? Als je het mij vraagt moet een weblog in eerste instantie gewoon lekker weglezen. Geen vakjargon en woorden waar je Nederlands voor gestudeerd moet hebben. Laat vooral zien dat politici ook maar gewoon mensen zijn zoals wij allemaal. Die weblogs gaan alleen maar over wat ze meemaken op politiek gebied, maar niet over de politici zelf. Ze zouden iets meer van zichzelf moeten laten zien en horen, want ik denk dat er ook mensen zijn die op iemand stemmen, omdat ze sympathie jegens diegene voelen. Of omdat ze zich met iemand kunnen identificeren. Want dat is toch de uiteindelijke achterliggende gedachte van de bloggende politici, of hun communicatieadviseur. Zoveel mogelijk mensen aan hun kant krijgen, of niet soms?

Een andere achterliggende gedachte kan zijn, dat men zal reageren op de weblogs en ze zo meer inzicht krijgen in de mening van de burgers over bepaalde onderwerpen. Maar dit is dan zeker niet de achterliggende gedachte van Geert Wilders. Bij hem is zijn weblog alleen maar om informatie te zenden.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik normaal eigenlijk nooit politieke weblogs bezoek en ik vraag me af of de rest van de Nederlandse bevolking hier wel actief in is. Je moet er ook echt speciaal de site van de betreffende persoon voor bezoeken. Zou het niet veel leuker zijn als de politici ook een weblog aanmaken op één van de populaire sites daarvoor?

Web 2.0 is een term die we vandaag de dag steeds vaker horen vallen. Maar wat houdt het eigenlijk in, Web 2.0? Is het een ict-term, die wij normale mensen niet begrijpen of zit er meer achter?

Wat ik ervan heb begrepen is web 2.0 is gewoon een verzamelnaam voor alle nieuwe, interactieve, ontwikkelingen op het web. Het verwijst gewoon naar de vernieuwing die voortdurend plaatsvindt op het web. Toch was ik benieuwd naar ‘het begrip’ dat bij Web 2.0 hoorde. Ik ben dus maar eens op zoek gegaan naar een begrip voor het fenomeen Web 2.0 op het world wide web. (Wel erg veel geweb zo.)

Zoekend naar het begrip, kwam ik natuurlijk als eerste op wikipedia terecht. Zij omschrijven web 2.0 als volgt: “De term Web 2.0 verwijst naar een duidelijk waarneembare trend op het internet, die sterk in betekenis toeneemt. Web 2.0 wordt omschreven als de tweede fase in de ontwikkeling van het World Wide Web. Het gaat over de verandering van een verzameling websites naar een volledig platform voor interactieve webapplicaties voor eindgebruikers op het World Wide Web. Volgens sommigen zullen deze uiteindelijk losstaande lokaal geïnstalleerde software overbodig maken.”

Maar wat moeten wij, communicatieadviseurs in spé nou eigenlijk met het fenomeen Web 2.0? Is het relevant voor ons, of moeten we het links laten liggen…

Als we kijken naar de cijfers, gevonden in een artikel op frankwatching.com, hoeveel mensen echt actief participeren zou je zeggen dat we ons er blind moeten staren op web 2.0 als communicatiemiddel. Hoewel wij Nederlanders met 26% het actiefst zijn van alle europeanen, blijft het slechts een vierde van de gehele bevolking die we bereiken als we web 2.0 in zetten als communicatiemiddel. De schrijver van het artikel zegt dan ook: "Web 2.0 is in Nederland nog niet op het hoogtepunt. De vraag is of dit ooit zal gebeuren?" Maar moeten wij dan maar af wachten tot het zijn hoogtepunt daadwerkelijk bereikt, of moeten we nu al in actie komen?

Volgens Nienke Becker, communicatieadviseur bij Sabel communicatie, moeten we de kansen die web 2.0 ons biedt wel degelijk benutten. Zij beschrijft zes stappen die men moet volgen om pr 2.0 onderdeel te maken van de marketingcommunicatiestrategie.

Ik moet toegeven dat ik me heel erg kan vinden in het artikel van Nienke. Want als je op zoek bent naar een nieuwe computer, geloof je niet de reclame van de fabrikant zelf, nee je googled het product gewoon even en kijkt wat anderen over het product schrijven. Als bedrijf is het dus erg belangrijk om op de hoogte te blijven van wat er allemaal over je geschreven wordt.

"Merken worden steeds minder gebouwd op reclame en meer vanuit publiciteit. Reclame is betaald en wordt daarom door consumenten minder vertrouwd. ‘Geloofwaardigheid’ is voor consumenten het sleutelwoord. Een pr-boodschap wordt doorgaans immers doorverteld op basis van nieuwswaarde en niet omdat er betaald is voor plaatsing."

Als je het dus aan mij vraagt moeten we de kansen die web 2.0 biedt dus zeker niet zomaar aan ons voorbij laten gaan, maar dubbel en dwars benutten. Nog nooit eerder was het voor bedrijven zo makkelijk om erachter te komen wat de consument wilt en hoe de consument denkt.

Deze weblog zal gaan dienen als soort van logboek voor het vak: internet, het communicatieinstrument voorbij. De inhoud van de berichten die hier geplaatst worden, zullen dan ook allemaal gerelateerd zijn aan dit onderwerp.